Bilgi Çekirdeğim

KAHRETSİN! YİNE FARKINA VARILMADIM   “Önce kelime vardı,” diye başlıyor Yohanna’ya göre İncil. Fakat kelimeden önce var olan şeyler de vardı. Hisler. Yalnızlık.   Yalnızlık öylesine vardı ki kelimelerden önce hissedilir kelimelerden sonra anlatılırdı. İnsanlar var oldu kelimelerle ama bu öylesine bir var olmaydı ki öncesinde kimse yaşamamış kimse bir şeyler paylaşamamış gibi. Sevdik anlatmayı, kelimelerle oynamayı en çokta yalnızlığı anlatmayı sevdik. Bu kadar yalnızlığı sevmemize rağmen paylaşmaktan kıskanmadık. Çok mu sevmedik? Kıskanmayacak kadar mı güvendik? Yoksa başkasına gitsin de artık yaşayalım mı dedik? Kararsız kaldık. Anlam veremedik tüm insanlık olarak ve sadece oynadık bu hayat denen oyunu. Nereden geldiğimizi bilmeden ama nereye gideceğimizi bilerek oynadık. Sonu belliydi ve tehlikelerle doluydu ama korkmadık yüzyıllardır ve korkmadan da oynamaya devam ediyoruz. Kimi kelimelerle unuttu bu hazin sonu kimiyse boş gayeler peşinde sürüklenerek. Belki de ...